Graviola, de genezende kracht van het Braziliaanse regenwoud

Oorspronkelijk komt Graviola van de Antillen en werd door de Portugese kolonisten in Brazilië geïntroduceerd in de 16e eeuw. De boom groeit vooral van centraal Amerika tot in het zuiden van Brazilië. In dit tropische en subtropisch klimaat kan deze boom met zijn typische piramidevorm, tot wel acht meter hoog worden. Het fruit van de Graviola wordt verkocht op lokale markten in de tropen, waar het Guanábana (Spaans) of Graviola (Brazilaans) wordt genoemd. De gebruikte delen in de natuurlijke gezondheidszorg zijn de bladeren, vruchten, zaden, schors en de wortels. Deze natuurlijke gezondheidsbooster bevat ook Annonacae acetogeninen die worden ingezet bij onderzoek naar kanker.

Graviola is een groenblijvende boom, 5-6 m hoog, met grote, glanzende, donkergroene bladeren. Het produceert hartvormige, eetbare vruchten met een doorsnede van 15-30 cm die 2 à 3 kg kunnen wegen. De rijpe Graviola vruchten bevatten lichtgeel-groene vruchtvlees met een zachte, romige en smeuïge, licht zuurzoete smaak. Graviola sap gebruikt men veelvuldig als basis voor een verfrissende smoothie of vruchtenshake met yoghurt of rijstmelk. Je kan, net zoals de inheemse bevolking in en rond de Amazone, er een heerlijke sorbet, ijs of cocktail van maken.

Natuurlijke gezondheidsbooster

Graviola heeft een lange, rijke geschiedenis in de kruidengeneeskunde waarbij alle delen van de Graviola boom worden gebruikt. Verschillende eigenschappen en toepassingen worden toegeschreven aan de verschillende delen van de boom. Over het algemeen worden de vruchten en het vruchtensap ingezet tegen wormen en parasieten, om af te koelen bij koorts, om de moedermelk te verhogen na de bevalling en bij diarree en dysenterie. De geplette zaden worden gebruikt om inwendig en uitwendig parasieten te doden. Ook wordt het ingezet tegen hoofdluis en wormen. In de Peruaanse Andes worden de bladeren gebruikt tegen ontsteking van de slijmvliezen. In de Peruaanse Amazone worden de schors, bladeren en wortels gebruikt tegen diabetes én als zenuwkalmerend middel voor het hart, tegen het hoesten, bij een moeilijke bevalling, tegen astma en hoge bloeddruk. In het Braziliaanse Amazonegebied wordt een blad thee gebruikt tegen leverproblemen. De olie van de bladeren en de onrijpe vrucht wordt gemengd met olijfolie en uitwendig gebruikt voor neuralgie, reuma, artritis en pijn.

Graviola Wetenschappelijke studies

Veel van de inheemse toepassingen van Graviola zijn onderbouwd door wetenschappelijk onderzoek. Het kalmerende effect op het lichaam is gekoppeld aan het vermogen om de bloeddruk te verlagen. Daarnaast bevat de vrucht 'a serotonin uptake inhibitor' of vertaald een serotonine heropname remmer (SRI's). Je weet wellicht wel dat serotonine een neurotransmitter is, die betrokken is in de ervaring van vreugde en de onderdrukker van 'moodswings'.

Annonacae acetogeninen

In 1976 vond voor het eerst onderzoek plaats in opdracht van 'The American National Cancer Institute'. Verschillende onderzoekers zijn er intussen in geslaagd om Annonacae acetogeninen, uit de bladeren, twijgen, schors en zaden van de vrucht te isoleren. Acetogeninen zijn een bepaald type vetzuren, die bij 'in-vitro' onderzoek al bij een lage dosering selectief kankercellen vernietigen, terwijl ze de gezonde kankercellen ongehinderd laten. Tot nu toe zijn deze acetogeninen actief gebleken tegen diverse vormen van kanker: longkanker, borst tumoren, prostaatkanker, alvleesklierkanker, darmkanker, bepaalde vormen van lymfeklierkanker en medicijn resistente borstkanker. In langdurig onderzoek kwam ook de werkzaamheid tegen medicijn resistente tumoren naar voren. Want één van de manieren waarop kankercellen resistentie kweken tegen medicijnen is door het maken van een pomp. Deze pomp is in staat medicijnen uit de kankercel te verwijderen voordat ze deze onschadelijk kunnen maken. Deze pomp gebruikt heel veel energie, uitgedrukt in ATP. Echter blijken acetogeninen een specifieke voorkeur te hebben om de toevoer van ATP in een kankercel te blokkeren, zodat de kankercel afsterft.

Ubiquinon oxidoreductase

De belangrijkste werking van de acetogeninen is dat ze de NADH reactie van ubiquinon oxidoreductase tegenhouden. Dit is een belangrijk enzym dat in complex I leidt tot fosforylering in de mitochondriën. Acetogeninen interfereren direct op de plaats waar ubiquinon katalysatie plaatsvindt binnen complex I en bij microbiële glucose dehydrogenase. Ze verhinderen de ubiquinon gelinkte NADH oxidase, kenmerkend voor het plasma membraan van kankercellen. Onderzoekers aan de Purdue Universiteit in de V.S. vonden 14 verschillende acetogeninen met deze krachtige ATP-remmende eigenschappen (waarvan sommige alleen in Graviola voorkomen). Van deze 14 acetogeninen waren er 13 krachtiger getest tegen medicijn resistente borsttumoren dan de gangbare medicijnen adriamycine, vincristine en vinblastine.