Bliss

Iemand die weken en maanden alleen of met een compagnon over de ijsvlakte trekt, moet je dan niet een beetje een eenzaat zijn? Dixie Dansercoer zit op het moment dat Bliss uitkomt alweer aan de Zuidpool. Het is zijn passie, zijn droom. Hij gelooft erin, telkens weer en dat is een openbaring voor ons. Voor de ontmoeting hebben we de verschillende boeken verslonden om de Poolreiziger te leren kennen. Het was ook voor ons een openbaring want zijn poolreizen zijn meer dan alleen de reis, het trotseren van wind, ijs en koude én het milieu en de invloed van de klimaatveranderingen onderzoeken. We vroegen ons af hoe je bezield kunt blijven om telkens weer... waarom niet eens naar de woestijn of onderwater... Dixie zweert bij poolreizen, ze zijn voor hem als een puzzel in elkaar leggen, waar je niets meer tussen krijgt. Het interview gaat door in één van de cafetaria's die de boekenbeurs rijk is. Het is nog vroeg, fris, eerder koud en koffie dat moet wachten want... het ijs moet eerst nog gebroken worden.

Bliss: Is er nog iets anders in het leven van Dixie?

Dixie: "Er zijn zoveel mensen in het leven die ik ontmoet en er zijn zoveel manieren om mijn ding te doen. Maar naar de polen trekken is telkens weer een openbaring. Al besef ik wel dat binnen een aantal jaren dit een klap op mijn neus kan betekenen als er een besef komt: "Is dit het dan?" Ik ben meer de mens die alles zelf wil uitzoeken. Zomaar in iets of iemand of God geloven of je laten indoctrineren dat is niets voor mij. Ik ben een beetje wantrouwig om in God te geloven. Terwijl als iets vanuit jezelf komt en je neemt de tijd om het op te bouwen, de kans vergroot dat je de intrinsieke waarde gaat ontdekken en naar waarde schatten. Het is als een puzzel leggen: als alle elementen liggen dan krijg je er niets meer tussen."

Bliss: Waar geloof jij in?

Dixie: "Ik geloof in echtheid, het pure. Duurzaamheid. Je moet in het oog houden wat belangrijk is voor jezelf en zaken die dat kunnen naar beneden halen, moet je van je afduwen."

Bliss: Heb jij ooit een mystieke ervaring gehad?

Dixie: "Ja, en we spreken daar regelmatig over. Julie haar papa is bijvoorbeeld een paar jaar geleden gestorven. Zij zag zijn ziel heengaan. Dat was voor haar een heel belangrijk proces om het afscheid te vergemakkelijken. Het feit dat zij hiervan getuige mocht zijn, ervoer zij als een geschenk voor wat leven kan betekenen. Het kan niet anders dan dat er krachten bestaan die een mens niet begrijpt. Ons intellect is daarvoor veel te beperkt. Ik kan nog een ander voorbeeld geven, hoewel ik dat niet kan situeren: We trokken, 10 jaar geleden nu, op onze tocht over Antarctica met heel slecht weer. We hadden heel veel vertraging, maar we wilden absoluut onze nieuwe zeilsystemen testen. We waren op 4000m hoogte en misschien waren we wat ongeduldig geworden. Er was eigenlijk veel teveel wind. Het zeil neemt me in de lucht, ik word gelift. Ik stort neer en heb vervolgens twee gebroken ribben. Maar tijdens die korte actie was ik niet meer waar ik dacht te zijn. Het is alsof je op het moment dat je in de lucht hangt, het bewustzijn verliest. Ik zag mezelf vanuit een ander oogpunt. Ik wist wat er gebeurde, al was het in een fractie van een seconde. Dat kun je mentaal niet bijbenen. Ik zag dat gebeuren en in tweede instantie was daar de heel zachte stem van mijn moeder, die zei dat het allemaal in orde kwam. Waarom het nu net mijn moeder was weet ik niet, ze leeft ook nog. Het was allemaal heel zacht en mooi. Er was geen enkele paniek. Dat was een andere vorm van leven, zeker? Ik heb er geen uitleg voor. Bij het neerkomen was ik heel helder! Lacht. Ik wil geen marginaal zijn, want dan kun je niets bewijzen. Ik  denk altijd dat je op de feiten zal gewezen worden als het niet juist is."

Bliss: Wat doet je telkens weer naar de Polen gaan?

Dixie: "Als ik binnen enkele jaren terugblik en ik lees dan bijvoorbeeld dit interview, en hopelijk zijn die eerlijkheidshalve goed geschreven, dan moet ik fier kunnen zijn. Ik maak altijd heel bewuste keuzes, ik analyseer, ik denk na waarom of waarom niet. Maar als ik ervoor ga, dan ga ik ervoor. Toeters en bellen heb ik niet nodig. Dat kan ook niet als je op expeditie naar de polen trekt. Je wordt door de naaktheid van het bestaan aan de polen uitgekleed en helemaal terechtgewezen. Ik leer telkens weer appreciëren wat ik ooit heb geapprecieerd. Er is daar niets en dan kan je alleen maar teruggrijpen naar je ziel. Ook ik ben een moderne westerse mens die gewoon is geraakt aan luxe, vriendschap, comfort. Maar ik weet dat dat alles verstikkend kan werken op de geest en de ziel. En dan is er toch wel een deeltje in mij dat me telkens weer roept naar ginds om opnieuw de juiste waarden te ontdekken."

Bliss: Wat voor trucs gebruik je om de monotonie te doorbreken, zonder je te verliezen in en te focussen op lichamelijke ongemakken?

Dixie: "Muziek, een beetje literatuur, je getrainde brein, tekstjes en ideeën van familie, vrienden en kennissen die verfrissend zijn, waar je over na kunt denken."

Bliss: Vanwaar die poolmicrobe?

Dixie: "Dat is een toevalskwestie. De warmte ligt me niet: ik voel me dan vadsig, lui en leeg. Ook de ambitie drijft dan niet meer boven. Dus de kou haalt het beste in me naar boven."

Bliss: Maar de polen waren niet je eerste liefde?

Dixie: "Ik ben iemand die gelooft in een Siddharta. De eeuwige zoeker die nog een toertje maakt om terug te komen op het punt waar ik ben gestart. Een cirkel, soms een eindeloze circel. Vandaar ook ' circles', de naam van ons bedrijf die hij samen met zijn vrouw Julie). Ik hou van toevallige ontmoetingen, ingevingen, confrontaties, opkijken naar... allemaal dingen die je uitnodigen om alles op alles in die richting te sturen. Zo is het ook gegaan met mijn muziek. Ik was echt bevangen door mijn gitaar. Ik speelde klassieke gitaar en basgitaar. Zo ben ik naar de VS getrokken, als langharige bassist, met een oorbel."

Bliss: Amerika? The American Dream?

Dixie: "Ah, America was mijn droom, maar de ontnuchtering kwam snel. Er is een gedeelte voorbestemming. Dààr ben ik in contact gekomen met literatuur. Ik heb geleerd religie heel nuchter te bekijken. America is niet het Amerika van 'The American dream'. Ik heb noodgedwongen mijn koers moeten wijzigen. Ik was aan het weggaan, ik was aan het trippen, hè. De wereld was muziek. Gelukkig heb ik de natuur leren kennen en nog later reizen. Ik had gezien dat Amerika zo anders was dan het kleine België. Ik wou weten hoe het zat in Azië of Afrika? Ik voelde aan dat talen belangrijk waren en zo heb ik de studies van vertaler tolk aangevat. Ik wou de studies snel afwerken. Studeren en reizen ... zo kon ik het emotioneel volhouden. Reizen... ontdekken... reizen rond de wereld... Ik werkte om mijn ticket te kunnen betalen. Ondertussen was ik ook beginnen met surfen, al had dat ook weinig om het lijf. Het was niet iets voor de rest van mijn leven. Ik ging nadenken over wat ik wou met mijn leven. Een vriendin, een kindje, nog een kindje... en ..."

Bliss: Wat deed je als kind heel graag?

Dixie: "Scoutisme. Sporten, altijd sporten. Ik was geen extreem getalenteerde voetballer, volleyballer of judoka, maar ik zat wel altijd bij de top. Mijn ouders hebben dat ook nooit opgevolgd of gepromoot. Ik moest gewoon altijd mijn ding doen. Zélf. Mijn voetbalschoenen moest ik zélf sparen, zélf gaan kopen. Mijn ouders wisten zelfs niet waar er een voetbalwinkel was. Wisten niet waar ik competitie kon gaan lopen. Ik heb hun dat ook nooit kwalijk genomen. Zo was het en ik moest daarin mijn eigen weg vinden. Ik heb ook altijd moeten werken om mijn hobby's te kunnen financieren. En dat sterkt je. Alles wat je gewoon op je bord krijgt gegooid is sowieso jammer voor de moeite. Je moet een 'fighterspirit' aanleren om in moeilijke momenten het hoofd boven water te houden."

Bliss: Schud je die mensen die je workshop Circles volgen eens stevig door elkaar om die fighterspirit over te brengen?

Dixie: "Nee, absoluut niet. Wij geloven in een zachte confrontatie met de ziel. Dat kun je niet bewerkstelligen door op beren te gaan jagen of over hete kolen te lopen. Die kortstondige momenten van overwinning zijn veel te gemakkelijk, hè? Die worden ook snel vergeten! Trouwens, als je een groepje bij elkaar hebt... wil de ene helft ervoor gaan, de andere helft wil eigenlijk niet meegaan. Als het er niet inzit, dan komt het er ook niet uit. We vinden het al heel wat dat de cursist samen met ons onderzoekt 'Wat zit erin voor jou?' en 'Heb jij wel zin om het eruit te laten komen?' Geloof in het waardevolle van investeren van energie, tijd en moeite in een bepaalde richting om 'dat wat het hart wil' te bereiken."

Bliss: Psycholoog poolreiziger?

Dixie: "Ik voel heel snel het vuur in mensen. Door de blik, de manieren, het woordgebruik... Je kunt dat wel begeleiden en bij hen die dat echt willen, kan je hun vuur aanwakkeren. Bij die mensen zie je echt resultaten. Maar geen illusie, hè. Er zijn mensen die je niet kunt bereiken. Die mensen geloven niet in het waardevolle van investeren van energie, tijd en moeite in een bepaalde richting om 'dat wat het hart wil' te bereiken. Die zijn dan eigenlijk enkel het subject van een comfort-cocoon-maatschappij. Leven of geleefd worden, ieder zijn keuze! Produceren of consumeren. Creativiteit of onderdanig. Dat zijn allemaal keuzes. Het is allemaal OK. Als je consument wilt zijn, onderga het. Maar je gaat nooit die intensiteit hebben van iemand die creëert. Ik weet als geen ander dat het niet gemakkelijk is om iets te bereiken. Dat vergt enorm veel inzet. Je hebt geen andere keuze dan erin te geloven. Het streven is zò moeilijk want er zijn zoveel barrières die je moet overwinnen. Het onbekende is voor veel mensen niet aangenaam. Het is falen of slagen, hoewel het daar dus eigenlijk niet over gaat. Alles heeft zijn tijd nodig en moet groeien."

Bliss: Je techniek van het sledetrekken heeft ook zijn tijd geduurd. Je vergelijkt die techniek met een kameel, giraf of eendje. Hoe ontwikkelt zich zoiets?

Dixie: "Er zijn twee zaken die heel belangrijk zijn. Aan de ene kant heb je een oceaan van tijd om over die dingen of over het 'Nu' na te denken. Er is heel veel vrijheid om te kijken, voelen en ruiken... en dan is het niet meer dan logisch dat je verbanden gaat leggen. Je leunt aan tegen een animistisch leven en overleven. Dus wat doet een beest als hij uit het water komt? Die rolt zich in de sneeuw en gaat dan optimaal zijn warmteverlies beperken. Als wij per ongeluk in het water donderen, dan bootsen wij dat na. De sneeuw trekt vocht in je kledij. Je schudt jezelf uit, zoals een beer en je hebt al veel minder vocht in je kleding."

Bliss: Hoe integreer jij je gevonden vrijheid op je expedities in je 'gewone, alledaagse wereld'?

Dixie: "Ik geloof dat ik daar vrij radicaal in ben, omdat ik weet dat het mij toch niet lukt om die twee werelden met elkaar te verzoenen. Wel kan je de geaccumuleerde verrijking hier gebruiken. Dat is mooi. Ik vind het nuttig om in de rust en de kalmte mezelf te distantiëren van problemen, futiliteiten in de andere wereld, maar de ervaring breng ik wel over op mijn kinderen, vrouw, mijn vrienden en mijn leven hier. Je leert accepteren en relativeren. Bijvoorbeeld als het me niet lukt mijn doel te bereiken. Als ik tien uur stap en de drift brengt me terug naar het eindpunt van de vorige dag. So be it. Lukt het me thuis niet om iets te doen waar ik mijn zinnen op zet? Dan is het ook zo. De natuur is altijd opperheermeester en je moet je daar bij neerleggen. Dat is dan één van die kwaliteiten die ik meeneem. Misschien had ik dat vroeger niet. Dan ging ik dat bevechten. Maar dat kan daar niet. Het heeft geen enkele zin je energie onnodig te verspillen."

Bliss: Hoe vind je het om in team te werken?

Dixie: "Het is niet intiem. Maar het is wel in team dat wij ons ding doen. Het is vrij aangenaam om met een gelijkdenkende, evenwaardige persoon naar de polen te trekken. Maar het is niet zo dat we die samenwerking hier voortzetten. We zijn echt wel tegengesteld. (Alain Hubert nvdr) Dat hebben we aanvaard en dat is zo gegroeid. We weten dat wij heel veel aan elkaar hebben op het terrein, dat we elkaar aanvullen en dat we de beste garantie voor elkaar zijn om ons doel te behalen, maar daarbuiten hebben we niet zoveel contact met elkaar."

Bliss: En het contact met je vrouw en kinderen? Het zijn toch vaak lange periodes van separatie.

Dixie: "Het is al een deel routine. De kinderen zijn zo opgegroeid. Jasper is bijna 17, Evelien 14, Thijs is 11 en Robin is 5 jaar. Hun papa gaat zijn ding doen. Ik praat mijn afwezigheid absoluut niet goed, maar ik prent ze heel goed in dat ik altijd terugkom. Het gaat niet alleen om kwantiteit maar ook om kwaliteit. Ik tracht mijn belevenissen en ervaringen mee te geven én dat altijd alles mogelijk is. Alles wat niet gewoon en anders is, is prima. Wat je kent vind je normaal, maar bij de buren is het misschien helemaal anders. Het belangrijkste is dat ze weten dat je de dingen altijd op een andere manier kunt doen én dat je altijd moet geloven in je eigen kwaliteiten. Zo hoop ik dat ze zich lanceren in een richting. 'Ik ben goed, ik kan dit goed, ik heb deze kwaliteiten gekregen, laten we eens kijken hoever we daarin kunnen gaan.' Dat hoeft geen poolreis te zijn. Maar ik zie ze wel graag maximaal putten uit wat ze van de natuur hebben meegekregen." 

Bliss: Zou je het leuk vinden als je kinderen op een dag mee zouden willen?

Dixie: "Sowieso, maar in kleine stapjes. Er moet voor gewerkt worden. De weg naar mogelijk succes is al minstens even interessant."

Bliss: Stel dat iemand gegrepen wordt door uw verhaal en ook naar de noordpool wilt. Hoeveel tijd moet hij daarvoor voorzien?

Dixie: "Er moet eerst duidelijkheid zijn over wat poolreizen is, want er bestaan zoveel manieren en vormen, de ethische waarden die eraan gekleefd worden... Je kunt naar de noordpool stappen: de laatste noorderbreedte doen. Er wordt een drijvende basis geïnstalleerd door de Russen aan 89° noord. Van daaruit is het nog 111 km tot aan de polen. Dat is niet zo ver. In het seizoen dat het al aangenamer wordt; in plaats van - 47°, - 50° is het dan -20, -25°. De afstand is al een groot verschil. Het gewicht van je slede is een groot verschil. Hoeveel keer word je herbevoorraad? Neem je misschien teveel gewicht mee en ga je dan halverwege plastic en olie overboord gooien? Er zijn zoveel factoren waar je over moet beslissen. Als ik over 10, 20 jaar terugblik, heb ik het dan goed gedaan? Je moet je verantwoordelijkheid nemen. En sommige mensen voelen dat niet. Die snappen niet waarom ze dat op die manier moeten doen."

Bliss: Welk eten neem je mee?

Dixie: "Elke gram is er één teveel. De meeste calorieën? Vet."

Bliss: Vind je jezelf eerlijk?

Dixie: "Ja."

Bliss: Is er een situatie waarin je niet eerlijk was?

Dixie: "De 'little white lies' voor de kinderen? Zo van: 'van roken groei je niet', of 'daar krijg je een lange neus van'. Maar verder... ik draag geen masker. Ik zou het mezelf niet kunnen vergeven. Ik heb het waarschijnlijk ook afgeleerd door de leugentjes voor bestwil die mijn ouders hanteerden. Dan mocht mijn grootmoeder bijvoorbeeld niet weten dat ik dit of dat deed.... Maar achteraf ontdekte ze het sowieso en waar sta je dan? Dat vond ik altijd heel walgelijk. Dus op een gegeven moment heb ik me verontschuldigd bij mijn moeder en gezegd: "vanaf nu ga ik gewoon eerlijk antwoord geven". Je moet mensen niet trachten te beschermen door leugentjes te gaan vertellen. En dit is dan nog allemaal op basis van 'goodwill'. Maar er zijn ook de echt zware leugens. Waar Alain het bijvoorbeeld moeilijk mee had, was dat ik de schoonheid van Antarctica bezong, omdat dat op mijn tong ligt. Maar wat hem betreft moest ik gaan zeggen dat het niet -30° was, maar -40°. En dat het stormde etc., zodat het heroïsch leek. Volgens hem begrepen de mensen hen anders niet. "Ja, maar het ìs zo!" "Ja", zei hij  dan, "maar om het echt te laten binnendringen bij de mensen moet je zeggen -40°. Daar zitten we dan echt wel met een probleem. Dat kan ik gewoonweg niet doen. Wat heeft het meeste effect? Het heroïsche, of het intrinsieke van "ik zie hier vandaag iets fantastisch" Misschien verlies je een toehoorder als je eerlijk bent, maar als je de rust kunt bezingen of de waarde van het alleen-zijn, geeft dat wellicht ook verschillen. Dat legt misschien ons verschil in motivatie bloot: Waarom Alain daar is en waarom ik daar wil zijn. Daar stopt dan ook de discussie."

Bliss: Je kijk op de wereld, je appreciatie?

Dixie: "Er rijzen heel wat vragen bij mensen die even ambitieus zijn, even graag de stilte hebben, even graag naar de Noordpool willen gaan. Maar dat ze er niet toe komen. Hoe komt dat? Hoe kan ik dan die mensen een beetje op weg helpen? Ze trucjes meegeven of een beetje bij de hand nemen. Theoretisch natuurlijk. Dat geeft me het meeste plezier en zo is Circles ontstaan. Dat is al ontstaan toen we nog vlogen als steward. De vragenrondes tijdens lezingen gingen steeds meer over 'waarom?' , 'Hoe organiseer je het thuisfront?' ' Hoe kun je dit je kinderen aandoen?' 'Wat levert het je op?' Julie (zijn vrouw) had daar een sterke opinie over. Wat is steun? Hoe voel ik me als vrouw die achter moet blijven? Hoe kunnen wij daar samen wat uithalen? Iedereen in zijn eigen vak moet ergens een injectie van energie aanvoelen om te besluiten: "Nù doe ik toch wel echt wat ik wil doen en waar ik van droom." Wat is een droom, wat is vuur, wat is passie? Dat maakt het ook zo moeilijk. Je kunt geen 10-stappenplan voorleggen."

Bliss: Wie of wat is volgens jou authentiek?

Dixie: "Julie, dat is een echte madam. Als je met iemand samenleeft, kan je ook echt ontdekken of iemand authentiek is. En de natuur. Dat is de grootste leermeester, afstraffing: opper-almachtig. Het houdt je klein en nederig. Ik heb het voor objecten die lang leven, die tekenen van gebruik tonen: hout en leder. Ik heb het voor een langzame vorm van yoga, dus geen poweryoga. Ik heb het voor een lange relatie."

Bliss: Wat doe jij naast je poolreizen en Circles?

Dixie: "Yoga, voor het open vuur zitten met een boek 'Into the wild', mijn verhalen uittikken..."

Bliss: Kies jij bewust voor biologisch, fairtrade of lokaal geproduceerd?

Dixie: "Vooral Julie heeft vrij verstrekkende ideeën over vegetarisme. Ik eet zelf amper vlees meer, maar ik ben geen radicale weigeraar. Wij kopen zelf nooit vlees. Maar als mensen met liefde een maaltijd voor ons maken waarin vlees is verwerkt, dan eten we dat gewoon. Als we bij eskimo's aan tafel gaan en daar komt een bladder zeehond op ons bord, dan eten we dat. Er is dan trouwens niets anders. Ik ben rijk genoeg in levenservaring om te weten de mogelijkheden soms beperkt zijn. Soms is een maaltijd ook een geschenk. Als ik echt geen rood vlees wil eten, dan eet ik dat niet. Ik vind het niet lekker en ik heb mijn vragen bij dood vlees, wie heeft het geproduceerd en de hele zaak is een ongezonde ecologische 'approach'. En voor de rest ben ik heel erg bezig met mijn gezondheid en gezondheid."

Bliss: Als je ziek bent, kies je dan voor regulier of alternatief?

Dixie: "Alternatief, absoluut. We nemen onze Echinacea en soms wat vitaminen omdat er tekorten zijn in onze huidige voeding. Een sla is niet meer de sla van vroeger. Je moet dat erkennen. Pillen, dat is allemaal niet aan mij besteedt. Uit ervaring weet ik dat die Echinacea voor mij genoeg is. Het is ook een beetje zoeken in een doolhof: hoe waardevol is ons eten dat we in de supermarkt kopen? We gaan ook altijd naar de natuurwinkel, ook al is het wat duurder. In de natuurwinkel heb je bovendien ook geen gestresseerde mensen aan de kassa die telefoneren of oude mensen uit de weg duwen. Mijn persoonlijke mening over bio en alternatief is  dat mensen die respect belangrijk vinden ook hun lichaam zouden moeten leren respecteren. Zo moet je ook je 'interieur' verzorgen. Die wordt nooit binnenstebuiten gekeerd om te tonen hoe mooi dat je wangen, borsten etc. zijn. Dat is zo belangrijk. Ik hoop dat er ooit een moment komt, dat je ook kunt stoefen (pochen, trots zijn nvdr) met uw binnenste, hoe goed het er dààr uitziet: 'kijk eens naar mijn maag'."

Bliss: Waar kijk je zoal naar op Tv?

Dixie: "Wij hebben geen Tv. Ik vind Tv afstompend. Met een televisie word je teveel geconfronteerd met een heel scala aan geuren, kleuren, stemmen, mensen, bewegingen. Het verstrooit je gedachten. Trouwens, wij wonen in een heel rustig straatje en daar zou een Tv echt niet thuishoren. Er is geen rem meer op televisie kijken door het overaanbod. Julie heeft in Amerika het echt wel gehad: bij haar thuis stond de tv echt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat aan, die is daar mee opgegroeid. Die wil dat niet meer. Ook de kwaliteit is maar matig. Slik het maar, hé. Er is al zoveel onrust door onze projecten in ons persoonlijk leven en dus moet het beetje rust dat er is, bewaakt worden. Aan tafel vragen we van de kinderen om hun gsm's af te zetten. Ook als er beneden een telefoon rinkelt, laten we het ding rustig rinkelen. Je moet wel vrij radicaal zijn, hoor. We leven toch wel een zeer bewogen leven. Heel complex."

Bliss: Hoe blijf je betrokken bij de maatschappij?

Dixie: "Ik ben ervan overtuigd dat het aanbod tegenwoordig zò 'mega' is dat je het niet meer kunt verwerken. Hoeveel magazines zijn er nu wel niet, tv- kanalen... De druk van het intellect is voor mij niet bestaand. Als ik niet kan meepraten over iets dat tien minuten geleden gebeurd is, want zo snel gaat dat tegenwoordig, dan zit ik daar niet mee. 110 dagen op het ijs, ja, noodgedwongen ben je niet mee. Maar ondertussen ben ik op een andere manier rijker geworden. Vroeger vond ik het wel belangrijk om overal over mee te kunnen praten: ik ben een mens van de wereld. Nu: ik ben een mens van een andere wereld. Je moet niet trachten alles te zijn, alles te weten, alles te hebben. Voor mij gaat het om kwaliteit boven kwantiteit. Het gaat om de norm: Iedereen moet hebben, zijn en weten en dat is het oppressieve (onderdrukkende nvdr) van een malcontente maatschappij. Daar wordt onmiddellijk ook een fear-factor in de hand gewerkt. Fear en consumption. De schrik om iets niét te hebben; wat nu?"

Bliss: Lijk je op je vader?

Dixie: "Ja, in zijn kinds zijn (lacht) Ik kan ook vrij naïef zijn. Als het over commercie gaat, dan moet Julie me soms wel zeggen: pas op hè, want die mensen willen je misbruiken."

Bliss: Wat heb je van je moeder geleerd?

Dixie: "Zij was een streefster. Naar de overkant van de rivier gaan. Hoe raken we daar, op welke manier dan ook? Vastberadenheid. Recht toe recht aan. 'Laat de dieseltrein maar verder bollen'. De ethische waarden: respect...het goed doen."

Bliss: Wat is je levensmotto?

Dixie: "Those who live with passion have lost less, then those who have lost their passion. Wij hebben die gewoon zelf bedacht."

Bliss: Wie of wat ergert je?

Dixie: "Mensen die anderen niet laten uitpraten. Ik vind het verschrikkelijk dat mensen niet kunnen luisteren. Wat mij betreft is dat een tekort aan respect. En mensen die zichzelf vergeten, die leven volgens de norm. Hoewel ik dat eerder triestig vind. De meeste mensen weten niet eens waarmee ze bezig zijn, waarom ze een positie bekleden en hoe ze zich tot andere mensen verhouden. Onwetendheid, communicatieproblemen. Misverstanden."

Bliss: Heb jij nog angsten?

Dixie: "Angst hebben kan je leven redden. Zeker aan de polen. Ik  moet mijn angst serieus nemen, want hoe meer er gewenning optreedt, hoe meer risico's ik neem. Dat is op zich ok. Mijn ervaring groeit, dus kan ik die risicovolle dingen aan. Er is natuurlijk die 'thin red line', waar ik niet mag over gaan, alhoewel die lijn flexibel is. Maar het gaat er niet om 'de grenzen te tarten'. Ik heb wel een periode in mijn leven gehad, waarin ik de limiet wou aftasten: de marathon, de triatlon... what's next? Ik wist dat ik dat kon. Anderzijds wist ik niet wat een geest aankan. Dat potentieel is eindeloos. Dat wou ik uitzoeken! Hoe resistent ben je bijvoorbeeld tegen de kou. Hoe pak je kou aan? Welke verdedigingsmechanismen ga je inroepen om dat aan te kunnen? Hoe sterk ben je in je hoofd? Maar als je lichaam op een gegeven moment niet meer kan, moet je aan je lichaam wel toegeven. Pure angsten van gevaar op het ijs die zijn er en die moét je ook aanvoelen."

Bliss: Wat doe je als er een ijsbeer op je afkomt?

Dixie: "Blijven staan. Als hij dichter komt, een waarschuwingsschot afschieten en dan als het dier nog dichter komt, probeer je hem niet dood te schieten maar wel bijna te raken, zodat het een andere weg kiest."

Bliss: En angst in het leven van elke dag? Hoe zit het daarmee?

Dixie: "Ik stel de beslissing, om rust in mijn leven te installeren, die ik echt wel nodig heb, steeds uit. Dat is toch wel een angst die ik bij mezelf voel. Ik blijf de beslissing steeds uitstellen. Ik ben er bijna van overtuigd dat we dan weg van België moeten."

Bliss: Wat is voor jou de beste plek om te wonen?

Dixie: "Een plek is niet land gebonden. Ik kan moeilijk verloochenen dat ik als pure natuur- en buitenmens niet echt thuishoor in Vlaanderen. Ik ben realistisch genoeg. De Ardennen is een opstapje voor de echte natuur waar ik mijn inspiratie vind. Onze ziel ligt in de bergen; we zijn zo graag in de bergen. Maar er zijn nog altijd de kinderen, die ik absoluut op hun weg wil helpen. Dat uitstellen is voor mij een angstvallig iets. Ik hou er rekening mee dat ik na mijn 60e misschien de expedities niet meer kan doen. Ik heb er geen enkele moeite mee om af te bouwen. Ik heb gelukkig nog zoveel andere interesses..."

Bliss: Waarin ben je niet goed?

Dixie: "Ik kan niet biljarten."

Bliss: Wat zijn je toekomstplannen?

Dixie: "Er zijn nog zoveel dingen die Julie en ik samen willen doen. Samen met mijn vrouw boeken schrijven zoals ervaringen van een Amerikaanse in België en 'Circles' verder uitbreiden."

Bliss: Wat vond je van het gesprek?

Dixie: "Het is nog maar eens een bevestiging dat alles goed zit."

Foto's

•