Bliss

Dirk Baelus begon te trainen voor triatlon in oktober 2004. Dat jaar voetbalde hij nog, maar in de tweede match van het seizoen blesseerde hij zich. Vroeger als kind fietste en liep hij al rondjes met zijn neef om de beste tijd. Dus de keuze was snel gemaakt. Adieu het voetbal en vive triatlon. Hij kocht zich een fiets, een paar loopschoenen, begon te trainen en nam definitief afscheid van zijn job als cafébaas. Bovendien verdiepte hij zich in voeding. Hij zocht naar een voeding, dieet of levenswijze die hem de meeste energie zou geven. Dat werd de macrobiotiek. Sinds januari 2007 eet hij macrobiotisch. In 2009 wint hij zijn eerste volledige triatlon in Neerpelt. In 2011 schreef hij zijn eerste boek: 'Pure kracht. Een gesprek over macrobiotisch eten, sport en spiritualiteit én...de liefde.

Dirk, van cafébaas tot triatleet, dat lijkt nogal een omschakeling?

In oktober 2004 startte ik al met de eerste trainingen. Maar pas in augustus 2006 nam ik het besluit om definitief te stoppen met het café. Tot dan combineerde ik de wedstrijden en het dagelijkse trainen dus nog met mijn job als cafébaas, maar ik begon me steeds slechter te voelen in het café. Ik kreeg in de gaten dat het nachtleven alleen maar draaide rond alcohol. Ik kon het niet meer aanzien. Ik kwam na een rugzakvakantie door Maleisië met een vriendin tot de conclusie dat ik deze job niet deed met passie. Ik deed het omdat ik er was ingerold en omdat die kans zich had voorgedaan. Maar het was nooit een bewuste keuze geweest. Ik belde mijn vader. De beslissing om te stoppen voelde aan als een verlossing. Ik voelde me al een hele tijd niet goed. Nu weet ik waarom. Ik deed dingen die niet uit mijn hart kwamen. Je moet echter gaan voor de dingen die je echt wilt doen. Je leeft tenslotte maar één keer. Ik vind dat je moet streven naar je dromen!

Ben je nu professioneel triatleet?

Neen, ik werk nog voltijds. Gewoon omdat je anders niet kunt overleven. Er valt weinig te verdienen in triatlon, integendeel het kost zelfs veel geld. Het is uitzonderlijk als je kunt leven van triatlon alleen. Ik droom er wel van om me een langere periode volledig te kunnen toeleggen op deze prachtige sport.

Je eet al enkele jaren macrobiotisch. Valt dat te combineren met een intensieve sport als triatlon ?

Ik vind van wel en probeer dat ook aan te tonen. Ik geloof dat topsport op een natuurlijke manier kan worden beoefend, met macrobiotische voeding. Ik ervaar reeds enkele jaren aan den lijve dat ik me veel sterker voel, geen blessures meer heb en niet meer ziek word. De interesse in macrobiotiek is geleidelijk gegroeid. Zo ging ik enkele jaren geleden op trainingskamp in Zuid-Frankrijk, aan de voet van de Pyreneeën, waar Ik kooklessen volgde. Ik verbleef in een macrobiotisch centrum, met allemaal mensen die in meer of mindere mate ziek waren of gewoon gezonder wilden leven. Drie keer per dag kon je samen met de aanwezige kok je maaltijden zelf bereiden. Daar ontmoette ik een Japanse vrouw, die me op het idee bracht om gedroogd zeewier en traditionele Japanse producten in te voeren en te verkopen. Ik geloofde meteen in macrobiotiek. Ik weet dat het inderdaad niet evident is om als atleet op deze levensstijl over te schakelen. Gelukkig had ik 'toevallig' bij mijn ouders al eens een boek over macrobiotiek zien liggen, de 'Komplete gids voor de makrobiotische keuken'. Toen ik erin begon te bladeren, sprak het me meteen aan. Toch vielen mijn eerste wedstrijden als macrobioot tegen. Maar ik bleef bij mijn overtuiging, want vanaf het moment dat ik ermee begon, in januari 2007, ben ik nooit meer echt ziek geweest. Nu zijn meer en meer sportlui geïnteresseerd.

Tom Boonen schijnt een fan te zijn geworden...

Via mijn kinesist kwam hij bij mij terecht. Maar daarvoor wist Tom al dat melk en suiker niet goed voor hem waren. Ik heb voor hem, zijn vriendin Lore en onze kinesist gekookt en drie uur over macrobiotiek en mijn ervaringen gepraat. Hij vond het superlekker en dat begrijp ik. Als je die producten kent, weet je dat het goed en gezond materiaal is. Ik vind het een uitdaging om een wielerploeg bewust te maken van het nut van gezonde voeding. Ik wil geen mensen overtuigen, maar bewust maken dat voeding een enorme impact heeft op het lichaam. Het probleem voor profrenners is echter de keuken van de hotels waarin zij verblijven. Het menu dat in de Tour wordt voorgeschoteld, is ronduit rampzalig. Ik snap niet dat je als renner daarop drie weken kunt presteren. Voeding met heel veel suiker en koolhydraten, zoals veel witte pasta en snoep, om zoveel mogelijk suikers op te nemen. Ik begrijp dat niet. Dat is geen krachtvoer, maar roofbouw op uw lichaam. Als je een halve pot speculaaspasta moet verwerken, vraag je al veel van uw lichaam. Waarom? Omdat die producten geraffineerd zijn. Zoals ze in de natuur voorkomen zijn ze omringd door vitaminen, mineralen en vezels, die het lichaam helpen om te verteren. Als ze geraffineerd zijn, ontbreken die essentiële stoffen, dus gaat je lichaam die stoffen uit het bloed halen of elders, daar waar het die stoffen opgeslagen heeft. Als dat herhaaldelijk gebeurt, daalt je weerstand, want je hebt die stoffen nodig om je goed en sterk te voelen en om snel te recupereren. Een blessure, een virus, vermoeidheid,...het kan er allemaal een gevolg van zijn.

Je gebruikt geen sportdranken. Wat drink je dan wel tijdens een inspanning van meer dan 8 uur?

Japanse Banchathee, want die is rijk aan mineralen. Maar het is geen energiedrank. Koolhydraten haal ik bijvoorbeeld uit mijn voeding. Voor aanvang van een wedstrijd eet ik misosoep, waar ik extra stukjes zeewier en groenten aan toe voeg. Ik doe er ook altijd koeken van geconcentreerde zoete rijst bij. Die stukken worden trager verteerd en de koolhydraten komen veel geleidelijker vrij, waardoor je lang profijt hebt. Dat verschilt heel sterk van de klassieke sportvoeding. Witte pasta verteert sneller, waardoor de energie dadelijk in je bloed komt, maar verdwijnt ook meteen. Tijdens een training van 5 à 6 uur op de fiets eet ik amper, behalve soms een sesamkoekje met maïsstroop, zonder suiker. Soms prepareer ik zelf een snack op basis van rijststroop. Rijstballen neem ik ook altijd mee tijdens een wedstrijd. Die zijn gemaakt van volle rijst en umeboshi, Japanse gezouten pruimen, die verzuring tegengaan. Daarvan rol ik kleine bolletjes die je zo in je mond kan steken en snel kan doorslikken. Je hebt het gevoel gegeten te hebben en je haalt er heel lang energie uit. De smaak in je mond blijft neutraal en het brengt rust in je darmen. Tijdens de twee jaren dat ik aan triatlon deed zonder macrobiotiek, had ik regelmatig last van maag of darmen. Nu niet meer.

Hebben veel atleten maag -of darmproblemen?

Ja, ik vrees van wel. Dat komt omdat ze drinken, om te drinken. Dat is nu eenmaal de alom geldende regel in de sport: véél drinken tijdens de inspanning. Vandaar dat ze zich volgieten met sportdrankjes, etc. waarvan ze niet weten wat het precies is en wat het doet met je lichaam. Met het gevolg dat ze altijd wel ergens last van hebben. Dat heb ik gelukkig niet en dat brengt rust. Veel triatleten houden zich bezig met het tellen en afwegen van koolhydraten. Dat is oppervlakkig, zeg maar westers, denken.

Macrobiotiek zou genezend werken. Denk jij dat ook?

Ja. In feite stop je simpelweg met rommel te eten. Rommel, dat zijn geraffineerde, bewerkte producten, waarmee de supermarkten volliggen. Door deze producten te consumeren, mis je stoffen die je kracht geven, die genezen en die het immuniteitssysteem versterken. Terwijl dat toch de functie van voeding is! Vrijwel overal zijn kleurstoffen, smaakversterkers en bewaarmiddelen aan toegevoegd. Macrobiotiek is heel eenvoudig, je gebruikt alleen volwaardige natuurlijke producten, die weinig of niet bewerkt zijn. Zo'n voedingswijze werkt preventief, maar zuivert ook je lichaam, waardoor afvalstoffen en dergelijke verdwijnen. Voordien was ik elk jaar in de winter 2 of 3 keer ziek. Ik had gewoon een zwakke weerstand. Nu word ik simpelweg veel minder ziek. Blessures heb ik nooit! Als je een zuiver lichaam hebt, herstel je veel sneller, je spieren zijn veel soepeler. Toen ik nog voetbal speelde, had ik altijd blessures. Ik baatte toen ook nog vier jaar lang een café uit en de combinatie sport en nachtleven is natuurlijk ook niet ideaal. Na mijn overstap naar de macrobiotiek viel het mijn kinesist op hoe soepel mijn spieren werden. Geen suiker, geen melk, geen zuivel eten of drinken vormt daar de basis van. Suiker werkt ontstekingen in de hand. Ik overbelast ook wel eens iets, maar omdat ik macrobiotisch eet, recupereer ik bijzonder snel. Dat verbaast mijn trainer Michel Sprangers, nog altijd. Gewoon zuiver eten en tijdens de wedstrijd geen rommel, want ook daar moet je van herstellen! Tijdens duurwedstrijden heb ik al veel collega's aan de kant van de weg zien staan om te braken.

Geen melk, geen suiker, geen brood. Wat dan wel?

Ik eet wel eens zuurdesembrood. Het gewone brood van de bakker laat ik staan, want dat bevat vooral veel lucht en te veel zout. Als je iets niet meer gewend bent, voel je het effect dadelijk. Van suiker, bijvoorbeeld een stuk appeltaart, krijg ik hoofdpijn, ben ik niet meer helder in mijn hoofd. Tijdens mijn caféjaren rookte ik elke avond. Ik heb een nog beter gevoel overgehouden aan stoppen met suiker dan aan stoppen met roken. Het belangrijkste is natuurlijk wel dat je een balans probeert te vinden, over de hele lijn. Dat je niet overdrijft. Want eenmaal begonnen met macrobiotiek, ben je er altijd mee bezig. In de jaren '70 was er een heel strikte macrobiotische strekking. Die stelde dat je bij ziekte enkel nog bruine rijst mocht eten. Dat gaat wat ver. Ik weet dat het kàn. Ik ken iemand die drie jaar lang enkel bruine rijst at en toch vol energie bleef. Eten is voor hem bijzaak. Spiritueel zit je vér als voeding écht een bijzaak wordt. De vraag is of je dat ook wilt.

Sommige sportlui zijn bijzonder fanatiek met hun gewicht bezig. Hoe denk jij daarover?

Ik kan eten zoveel ik wil, zonder de rem erop te zetten. Sommigen wegen hun voedsel, zoveel gram van dit, zoveel van dat. Maar je moet gewoon de juiste dingen eten. Als je echt alles afweegt en minder eet, kan je niet voldoende sterk zijn. Maar als het seizoen afgelopen is, vliegen de kilo's er opnieuw aan. Ik heb het hele jaar door ongeveer hetzelfde gewicht, ik sta altijd scherp en train steeds efficiënt. Afgelopen winter ben ik niet één keer ziek geweest. Bij 1° Celsius fiets ik ook 120 kilometer. Als je macrobiotisch eet, kom je automatisch op je beste gewicht terecht. Dan heb je sowieso geen vetoverschot. Maar als je 30 uur per week traint, heb je wel wat nodig. Ik eet 's ochtends mijn misosoep, een zachtgekookt granenpapje van havermoutvlokken of volle rijst, wat gekookte of gepekelde groenten. Dan kan ik er wel weer even tegen. Wat een verschil met een klassiek ontbijt! Het is eigenlijk heel eenvoudig: teruggrijpen naar basisproducten.

Omdat je laat begon met topsport, had je een grote achterstand weg te werken. Hoe pakte je dat aan?

Toen ik in 2004 begon met zwemmen, moest ik echt van nul beginnen. Het leek me bijna onbegonnen werk om nog op mijn leeftijd het niveau van de betere zwemmers te behalen. Toch vond ik een manier via een workshop Total Immerson. Dit is een techniek, uitgevonden door de Amerikaan Terry Laughlin, waarin men ernaar streeft, om met zo weinig mogelijk weerstand en energieverlies door het water te glijden. Zoals een vis. Om goed te kunnen zwemmen, is balans van cruciaal belang.

Wat doe je het liefst: fietsen, lopen of zwemmen?

Lopen is de discipline die me waarschijnlijk het beste ligt. Mijn gestel is gemaakt om efficiënt een marathon te lopen. Ik woon vlakbij het natuurresarvaat De Liereman, waar ik bijna altijd naartoe loop. Die plek zal me nooit vervelen. Als je veel loopt, verslijt je veel schoenen. In de beginjaren dat ik trainde, droeg ik op advies steunzolen. Die zijn een trend in de loopwereld, om blessures te voorkomen. Ik had het er altijd moeilijk mee. Ik kon niet geloven dat ik ze nodig had. Ik vind ze niet logisch. Ze maken je volgens mij zwakker. Sinds begin 2009 loop ik zonder steunzolen. Op een dag zwierde ik ze zonder pardon de vuilnisbak in. En het ging goed. Het ging zelfs veel beter. Je hebt een veel beter contact met de aarde. Nu voel ik weleens een steentje ofzo, maar dat maakt het lopen intenser. Tegenwoordig durf ik zelfs af en toe een looptraining blootvoets te lopen. Als je zo loopt, begin je spontaan te glimlachen. Een heel apart en vrij gevoel geeft het. En je wordt er sterk van.

Beoefen je nog andere sporten?

Ongeveer een jaar geleden heb ik Ashtanga yoga leren kennen. Geweldig! Yoga brengt het lichaam tot een diepe rust en ontspanning. Het is een wat actievere vorm van yoga. Ik voel dat alles aan het loskomen is. Mijn rug en heupen worden soepeler. Maar er is nog veel werk aan de winkel. De progressie die je kunt maken in yoga lijkt oneindig. Ik vind het heel boeiend dat ik yogahoudingen zie, die me onmogelijk lijken om te oden. Daar heb ik nog heel veel jaren oefening voor nodig. ook daarbij heb ik het gevoel dat het iets is wat ik niet meer kan missen. Yoga is voor mij compleet, het omvat ademhaling, meditatie, kracht en stretchen. Door yoga kun je blokkades opheffen. Bovendien werkt het zuiverend en ontgiftend. Yoga heeft me leren ademen.

Je eet biologisch en vegetarisch?

Ja. Ik eet al bijna vijf jaar vrijwel geen vlees meer. Ik mis het niet. Als ik het toch al eens eet, op een feestje ofzo, dan vind ik het meestal een raar smaakje hebben. Ik begrijp nu waarom mensen zich slecht, futloos en depressief kunnen voelen. Als je enkel geraffineerde producten eet, krijg je niets binnen dat je doet leven. Ik kocht ooit enkele wortels in de supermarkt en in de natuurvoedingswinkel. Ik wilde het verschil wel eens proeven tussen biologisch en niet-biologisch. Ik blancheerde eerst de gewassen bio-wortel en daarna de gewassen 'gewone' wortel. Het resultaat was opmerkelijk. De bio-wortel smaakt heerlijk zoet. De 'gewone' smaakt bitter en is niet lekker. Een geraspte 'gewone' wortel is al minder bitter, maar voor mij was het duidelijk!

Heb je geen last van een tekort aan vitamine B12?

De voeding waar ik mijn vitamine B12 uit opneem zijn: natto, nori, tempeh, ongepasteuriseerde miso en af en toe vis. Het is belangrijk dat tempeh, miso, en natto tradioneel worden bereid en niet zijn gepasteuriseerd! Na 4,5 jaar heel weinig of bijna geen dierlijke voeding te eten voel ik dat ik in balans ben. Als je in balans bent, mis je soms een beetje agressiviteit die je wel kan gebruiken in wedstrijden. Ik probeer dus toch terug een beetje dierlijk te eten,in kleine porties en biologisch, enkele malen per maand. Maar dat voel ik wel. Wanneer je vegetarische eiwitten eet, blijf je fris en vitaal. Wanneer ik dan een beetje dierlijk eet, vertaalt dit zich in minder frisheid. Alles heeft zijn voor- en nadelen! Als je geen zware fysieke arbeid verricht, ben je beter af met zo weinig mogelijk of geen dierlijk voedsel.

Wat betekent 'flow' voor jou?

Niet nadenken en gewoon leven. Je hart volgen en er 'zijn'. Elke gebeurtenis aanvaarden en laten gebeuren. En eventueel op afstand bekijken zonder er over te oordelen. Je niet verzetten tegen emoties. Alles laten stromen en zelfs proberen te 'doorvoelen'. door er bewust naar toe te gaan, zodat ze niet blijven 'hangen'.

Wat maakt jou gelukkig?

Zelf heb ik het geluk van mensen te kunnen helpen. Dit geeft mij elke dag opnieuw een gevoel van voldoening. De warmte die ik van andere mensen ervaar, is een onuitputtelijke bron van inspiratie in mijn leven. Doen wat ik graag doe, maakt me gelukkig: samenleven met mijn vrouw, sporten en met gezonde voeding bezig zijn. De passie daarvoor maakt me gelukkig.

Wat is je levensmotto?

Durven dromen, streven naar je dromen en je dromen beleven.

Kun je in het kort nog iets vertellen over je boek Pure kracht, dat in oktober verschenen is?

'Pure kracht' vertelt wat échte voeding is. Er zijn veel interpretaties van wat een evenwichtige voeding is. Op een toegankelijke manier laat ik zien dat we terug naar de basis kunnen gaan. Geen chemische verwerkingsprocessen of voeding raffineren tot er geen vezels, vitaminen, etc. meer aanwezig zijn. Ook dat een andere manier van eten haalbaar is voor iedereen en veel gemakkelijker dan de meesten denken. Het is een boek dat vlot leest en begrijpelijk is, met als doel bewustwording. Wat doet eten met je lichaam? En het belang van je goed voelen! 'Pure Kracht' geeft een handleiding mee om ook jouw leven gezonder te maken!

Durf je jezelf een spriritueel mens te noemen?

Spiritueler als 5 jaar geleden, alleszins! Ik ben blij dat ik veel meer kan genieten! Dat is voor mij spiritualiteit.

Dank je wel, Dirk!  

Foto's

•