Dr. William Tiller

Dr. William Tiller is emeritus professor aan de universiteit van Stanford en is medeoprichter van het 'Institute of Noetic sciences' en de academie van parapsychologie en medicijnen. Gedurende het grootste deel van zijn carrière is hij professor geweest van de afdeling 'Materials Science and Engineering' aan de universiteit van Stanford en zijn vakgebieden betroffen metallurgie, kristalgroei, halfgeleidermaterialen enz. In de zestiger jaren begon hij echter een geheel nieuwe carrière in een vakgebied dat hem altijd geïnteresseerd had: de studie van het paranormale en de onverklaarde gebieden van het menselijk bewustzijn. Zijn onderzoek was erop gericht het gat tussen wetenschap en spiritualiteit te overbruggen. Daarom paste hij ook strikt wetenschappelijk protocollen toe op zijn onderzoek, zodat hij de serieuze aandacht kon trekken van andere wetenschappers. Zo ontwikkelde hij een soort ultragevoelige geigerteller waarmee hij de energetische inhoud van een ruimte kan meten en vergelijken met de gebruikelijke waarden. Hij is verder bekend door zijn aandeel in de populaire film What the Bleep Do We Know!?

Wat denk je, als wetenschapper, wat wij mensen zijn op een fundamenteel niveau?

Ik ben gedurende 55 jaar een orthodoxe wetenschapper geweest in de industrie en de academische wereld, die werkte met de beperkingen van een afstand-tijd referentiekader (RF), positieve energie, positieve massa, de relativiteitstheorie, etc. Echter, mijn interne werkhypothese is altijd geweest, sinds ik een tiener was, dat we allemaal spirituele wezens zijn met een fysieke ervaring, terwijl we samen 'de rivier van het leven' bevaren. Onze spirituele ouders kleedden ons in deze 'biobodysuits' (onze lichamen) en zetten ons in deze 'box', die wij het universum noemen. Met de bedoeling om te groeien in verbondenheid, om onze intentionele gaven te ontwikkelen en om te worden wat we bedoeld zijn om te worden: medescheppers met onze spirituele ouders! Deze 'box' is een klaslokaal waar we leren om onze vrije wil te uiten, om keuzes te maken, om de gevolgen van die keuzes, die onderdeel zijn van de co-creatie van onze nabije en verre toekomst, te accepteren. En om de bijkomende schade, ontstaan uit die keuzes te genezen. Wij zijn het product van ons proces en wij zijn intern en extern opgebouwd door onze gedachten, attitudes en acties in deze simulator ('box'). We zijn in wezen onverwoestbaar in deze simulator op zielsniveau, maar niet op het biobodysuit (fysieke) niveau. Maar het leren gaat verder via herbelichamingsmechanismen van de natuur. We leren dus dat onze huidige wetenschap zeer beperkt is in haar beschrijving van de natuur en in zijn huidige referentiekader voor het bestuderen van de natuur. Dus, als wetenschapper in dit leven, is het deels mijn verantwoordelijkheid om het huidige orthodoxe referentiekader en begrip van de natuur uit te breiden. En te helpen de kloof te dichten tussen ons huidige cognitieve bewustzijn van de fysieke werkelijkheid en ons afstand-tijd referentiekader, en al die andere aspecten van de natuur, die dit niveau scheidt van het ultieme niveau van de geest!

Hoe kwam je eigenlijk tot dit zeer onorthodoxe werk?

Mijn vrouw, Jean, en ik begonnen te lezen over Edgar Cayce, Yogananda, andere yogi's en mystici in het midden van de jaren '50, terwijl ik werkte als natuurkundige voor het Westinghouse Research laboratorium in Pittsburgh, Pennsylvania. In 1964, werd ik uitgenodigd om in dienstverband te komen werken op de Stanford University, als hoogleraar op de afdeling materiaalkunde (= richting binnen de studie technische natuurkunde). Vanaf dan begonnen Jean en ik dagelijks te mediteren. We kregen diverse helderziende ervaringen van verschillend kaliber en ervoeren diverse psychische fenomenen. Ik werd gevraagd om afdelingshoofd te worden in 1965-1966. Ondertussen vervolgden Jean en ik onze eigen innerlijke verkenningen van de schijnbaar onorthodoxe rijkdom van de natuur, dat parallel liep met mijn zeer orthodoxe wetenschap, onderzoek en onderwijs aan de Stanford University. We namen een sabbatical jaar van Stanford in 1970 met een Guggenheim Fellowship van Oxford University, om één of twee boeken te kunnen schrijven binnen mijn orthodoxe, wetenschappelijk gebied. Dit mondde uit in "De Wetenschap van kristallisatie". Op de vlucht naar Engeland, las ik het boek "Psychische Ontdekkingen Achter het IJzeren Gordijn" door Ostrander en Schroeder, en hoewel ik al heel veel wist over dit onderwerp op dat moment, was ik onder de indruk van wat de Sovjets hadden volbracht. Een belangrijke gedachte bleef terugkeren in deze periode: "Hoe zou het universum daadwerkelijk zijn geconstrueerd, opdat deze schijnbaar rare zaken op natuurlijke wijze kunnen samengaan met het orthodoxe wetenschappelijk onderzoek dat ik elke dag doe aan de Stanford met mijn studenten?" Ik dacht na over deze kwestie, tijdens het merendeel van mijn dagelijkse meditaties, terwijl ik in Engeland verbleef. Ik kwam uiteindelijk tot de conclusie dat dit psychische onderzoeksgebied zo belangrijk was voor de toekomst van de mensheid, dat sommige bevoegde, serieuze wetenschappers dit studiegebied aandachtig zouden moeten gaan bestuderen. Uiteindelijk besefte ik dat ikzelf één van die wetenschappers zou kunnen zijn! Hoe moest ik dit echter combineren met mijn zeer drukke leven als afdelingshoofd met overheidscommissies, professionele commissies, lesgeven, onderzoeksvoorstellen schrijven, wetenschappelijke werken schrijven, etc.? Uiteindelijk besloot ik dat ik mijn post als afdelingshoofd moest opgeven, mijn overheidscommissies én mijn professionele commissies, om genoeg tijd te winnen, waarin ik me serieus kon wijden aan dit nieuwe onderzoeksgebied. Ik volgde dus een dubbel spoor in mijn zoektocht naar kennis en begrip van de natuur, die ik in zowel orthodoxe als niet-orthodoxe wetenschap parallel naast elkaar liet lopen gedurende 30 jaar. Tot mijn laatste promovendus haar proefschrift voltooide en slaagde voor haar mondelinge verdediging in 2000.

Wat was je doel met dit onorthodoxe pad van onderzoek en studie?

Mijn doel op lange termijn sinds 1970 is, om te helpen een betrouwbare brug van begrip te bouwen voor mensen die, enerzijds, naadloos aansluit in de fundamenten van de orthodoxe wetenschap, zich uitstrekt door het domein van de psyche, emotie en geest, en anderzijds, stevig is geworteld in de rotsbodem van de geest. En dat deze brug sterk en betrouwbaar genoeg is, zodat uiteindelijk zowel 'gewone' mensen als orthodoxe wetenschappers er vreugdevol over lopen.

Ik herverdeelde mijn herwonnen tijd in drie gelijke delen: continue ervaringsgerichte ontwikkeling van het Zelf, voortdurende theoretische verkenning van het wezen van de natuur en het ontwerpen en uitvoeren van experimenten om ons begrip te verbreden en zodoende de theorie zuiver te houden. Vanuit dit standpunt heb ik de bodem bewerkt en zaadjes geplant gedurende meer dan vier decennia. In die tijdspanne, heb ik meer dan 150 wetenschappelijke publicaties gepubliceerd, voorwoorden voor andermans boeken geschreven, 4 eigen boeken, 2 dvd's en 13 gratis (educatieve) verslagen in het onorthodoxe wetenschappelijk gebied. De overvloed van dit werk, plus dat van anderen, heeft ondubbelzinnig aangetoond dat paranormale verschijnselen zeer reëel zijn in de natuur. Dergelijke verschijnselen bevatten een nieuwe categorie van (subtiele) energieën, die verder gaat dan de vier fundamentele krachten van de hedendaagse orthodoxe wetenschap.

Waarom blijft de orthodoxe wetenschap zo sceptisch tegenover paranormale verschijnselen, ook al worden ze al minstens 150 jaar uitgebreid geobserveerd?

Ten tijde van Descartes, is de onuitgesproken veronderstelling van de orthodoxe wetenschap dat "de mens niét in staat is, om door middel van zijn bewustzijn, intentie, emotie, geest of de ziel een duidelijke invloed uit te oefenen, op iets reëels in de fysieke werkelijkheid." Hoewel dit misschien het geval was in de tijd van Descartes, is het dat vandaag de dag zeker niet! Hoewel deze niet-wetenschappelijke vooringenomenheid breed wordt gedragen door de orthodoxe wetenschappelijke gemeenschap, is de échte reden dat de wetenschap er niet voor kiest om de waarheid in de vele verschijningsvormenvan de natuur te zoeken. Integendeel, het zoekt interne self-consistentie met respect voor een bepaald referentiekader, dat gebruikt wordt voor hun wetenschappelijke waarnemingen van de natuur. Sterker nog: het thans erkende referentiekader voor orthodoxe wetenschap afstand-tijd (ruimtetijd) werkt zeer goed voor al die natuurverschijnselen wier gedrag afstand-en tijd-afhankelijk zijn. Echter, natuurlijke fenomenen zoals het bewustzijn, intentie, emotie, verstand, geest, psychofysiologie, parapsychologie, liefde, psychiatrie, complementaire en alternatieve geneeskunde, enz., zijn geen verschijnselen die uitsluitend afstand en / of tijd-afhankelijk zijn. Dus momenteel is er eigenlijk geen hoop dat de quantummechanica of relativistische mechanica kan omgaan met deze andere categorie van natuurlijke verschijnselen. Wat nodig is, is de uitbreiding van onze huidige afstand-tijd referentiekader naar een operationeel referentiekader dat ook effectief kan omgaan met deze bijzondere nieuwe categorie van natuurlijke verschijnselen. Natuurlijk moet men dan kunnen omgaan met de overmoed van de huidige orthodoxe wetenschappelijke gemeenschap om hun aandacht te vestigen op iets dat buiten de afstand-tijd verschijnselen valt.

Wat zegt dit nieuwe theoretische natuurmodel over de mens, hun huidige beperkingen en hun toekomstige mogelijkheden?

Ik zal beginnen met mijn biobodysuitmetafoor. Denk aan een bol die bestaat uit drie zones, ultraperifere, midden en centraal. De buitenste zone bestaat uit twee lagen van verschillende, unieke soorten substantie en infrastructuur. Hier heb ik het etiket vanthe PersonalitySelf opgeplakt; de 'biobodysuit' dat we aantrekken, wanneerwe geboren worden in deze afstand-tijd klas, die we het universum noemen, en dat we weer uittrekken als we sterven en uit deze klas vertrekken. De midden-zone, bestaat uit drie lagen van unieke, verschillende soorten substanties, de emotie domeinlaag w aar substantie nog sneller reist dan in de tweede laag, de geest domeinlaag waar de substantie zelfs nog snellergaat en de inwonende geest domeinlaag waar de substantie het snelst gaat.Ik noem dat 'the soul self', wat het zich echt ontwikkelende deel is in deze hele constructie. Het kijkt door de PersonalitySelf in het klaslokaal, net als een diepzeeduikerwerkt door middel van zijn/ haar duikklok in een vreemde, omgeving. De centrale zone bestaat uit onze high spirit-self, onze source-self of onze god-self, afhankelijk van wat voor label je wenst te gebruiken.

Alle deeltjes en golven in verband met deze verschillende substanties bestaan en functioneren in dezelfde ruimte en kunnen worden onderverdeeld in twee categorieën: deze die functioneren in de "simulator" om een relatieve werkelijkheid te creëren, en deze die functioneren in het volledig spiritueel domein om een absolute werkelijkheid te creëren. Mijn hypothese is, dat de geest zich enkel kan verbinden met informatie die in de verschillende lagen van de hele persoon is ingebouwd door de kracht van onze inspanningen in deze 'simulator klas'. Ik zie dit als een van de belangrijkste redenen voor onze levenservaring hier. Een van de doelen van ons hele wezen lijkt te zijn om een toestand van coherentie te ontwikkelen van de twee interfaces tussen de 'drie zelven'. Het baanbrekende boek van T. Norretrander, ""The User's illusion" Cutting Consciousness Down to Size" leert ons dat, de capaciteit van het menselijk onderbewustzijn (de binnenste laag) om informatie op te nemen, ongeveer een miljoen maal groter is, dan die van de bewuste hersenen (de buitenste laag, minder dan 50 bits per seconde). De interface van de buitenste en binnenste laag bestaat uit onze vijf fysieke zintuigen. We zijn dus maar heel weinig bewust op deze buitenste laag van onze persoonlijkheidsniveau. Het blijkt dat het binnenste niveau het meeste van het werk doet, wat betreft toegang krijgen tot informatie uit de natuur en na volledig verwerken en verteren van die informatie, slechts kleine brokjes afgeeft aan het gewone bewustzijn, zodat het zal kunnen waarnemen en gebeurtenissen ervaren die zich afspelen in de 'simulator box'. Het lijkt echter alsof enkel dié brokjes informatie worden opgenomen, die het bewuste brein als 'betekenisvol' heeft aangeduid. Informatie die door het bewuste brein niet worden gezien als zinvol, lijken te worden genegeerd, afgewezen of gedumpt. Om het menselijk bewustzijn zich meer bewust te laten zijn van deze box (simulator) moet het dus dingen meer zin geven, zodat de onbewuste laag van the personality self verschillende aspecten van de natuur, zowel binnen en buiten, van de 'simulator-klas' waarin deze wordt afgespeeld. In onze dagdagelijkse wereld gaan we allemaal naar school om dingen te leren, om te leren spelen, om relaties te ontwikkelen, om vaardigheden te ontwikkelen, om onze psyche en ego's te ontwikkelen, te leren samenwerken, etc. Via dit proces, bouwen we een overvloed aan informatie en infrastructuur in onszelf op en onze groeiende ego's zijn grotendeels gericht op onze individuele persoonlijke zelf. In dit opzicht zijn we grotendeels onwetend van de schadelijke effecten die onze gedachten, houdingen en acties hebben naar anderen toe. We hebben de neiging om te denken dat onze doelstellingen in dit leven, elke manier om ze te bereiken rechtvaardigen. Dit is een grote denkfout van ons. Integendeel, onze methoden om onze doelen te bereiken, hoe waardevol dan ook, participeren in een cocreatie van de toekomst die wij, onze kinderen en onze kleinkinderen moeten leven als gevolg van de schade die we gezamelijk hebben gecreëerd. Een van de grootste belemmeringen voor onze uiteindelijke bewustzijnsontwikkeling is ons persoonlijke ego, dat heel belangrijk is voor ons en voor de wereld. Uiteindelijk moet men leren om een krachtig ego te ontwikkelen, én dat ten dienste te stellen aan het grote geheel van de mensheid. Dan kan de onzichtbare intelligentie van de kosmos doeltreffend door je heen werken in deze wereld. Dan zul je echt beginnen te groeien in bewustzijn!

Welke affirmaties gebruikt u zelf voor uw innerlijke ontwikkeling?

De belangrijkste stap die iedereen zo vroeg mogelijk in zijn leven zou moeten nemen, is om dagelijks te mediteren. Er zijn vele praktische methoden beschikbaar om te beginnen. Vind er gewoon één die werkt voor je. Wanneer je er vertrouwd mee bent, gebruik je je intuïtie om te experimenteren, om de ervaring intensiveren. Mijn vrouw en ik hebben onze meditatiemethoden misschien wel vijf tot tien keer gewijzigd in de afgelopen 40 jaar. Het is belangrijk om te beseffen dat belangrijke veranderingen in het Zelf zich niet realiseren in weken of maanden, maar eerder in jaren en mensenlevens. Een tweede belangrijke stap in de ervaringsgerichte ontwikkeling van Innerlijk Zelf management is om verschillende ademhalingstechnieken te beoefenen en oefeningen, zoals Qigong, yoga, HeartMath, het soefisme, etc. Probeer om momenten van bezinning te brengen in je dagelijks leven. Probeer vrolijk, avontuurlijk en vol vertrouwen, reflectief en doelgericht te zijn bij alles wat je doet. Beschouw het proces twee stappen vooruit, reflecteer dan en doe dan weer een stap achteruit als een kleine koerscorrectie op je traject in de richting van je toekomstige doel. Probeer om evenwicht en harmonie in je leven te houden en onthoud dat men alleen moet proberen om anderen te helen via "overflow". In de vroege jaren 1970 had ik nog geen balans gevonden in mijn twee gelijktijdige paden naar uiterlijke en innerlijke ervaring en kennis. Soms was het nodig voor mij om mijn aandacht te richten op de volgende affirmatie in mijn gedachten: Goddelijke liefde, goddelijke liefde, goddelijke liefde (hartcentrum focus) goddelijke wil, goddelijke wil, goddelijke wil (keelcentrum focus) goddelijk licht, goddelijk licht, goddelijk licht (kruincentrum focus) goddelijke wijsheid, goddelijke wijsheid, goddelijke wijsheid (voorhoofd focus) manifesteren zich en worden gematerialiseerd in de naam van het goddelijke, ik sta in het licht van de goddelijke - geen dwaze gedachten, geen valse beeldspraak, geen angsten en geen voorgevoelens kunnen komen in de buurt van het licht in mij - want ik hou ervan en dien het! "

Ik herhaalde regelmatig de eerste vier regels een keer of zes om tot een diepe afstemming en centrering te komen. Dan kon ik gemakkelijk de taak doen, die ik had te doen. Nu, dertig jaar later, gebruik ik nog steeds deze affirmatie, maar ik heb een extra lijn tussen de eerste vier regels ingevoegd, nadat ik ze elk zes keer heb herhaald. Deze aanvullende regels (ik herhaal ze 3 tot 6 keer) zijn: "De liefde van onze schepper stroomt door me heen in deze wereld" "De wil van onze schepper zal door mij heen stromen in deze wereld" "Het licht van onze schepper stroomt door me heen in deze wereld" "De wijsheid van onze schepper stroomt door mij in deze wereld ". Deze affirmatie bracht mij door de jaren heen een gevoel van grote vrede en verbondenheid. Ik hoop dat het dat ook doet voor u!