Bliss

Het was in de nacht van donderdag op vrijdag, begin maart, dat ik wakker schoot met de gedachte: ik heb honger. Het was niet de honger naar een boterham met pindakaas, of een verse pannenkoek gebakken in schuimende boter, maar de onrustige honger van iemand die veel te lang niet Buiten is geweest. Ik verlangde naar sluipende schaduwen van soepele kattenlijven, opschrikkende vogels, ruisende bladeren en vibrerende, golvende graslanden, onder een strakblauw, fris hemelgewelf. Spontaan besloot ik om de volgende ochtend te vertrekken naar de plek waar ik dat allemaal kon vinden: een oude hoeve in het bos van een graaf...La Ferme du Bois-le-Comte, Villers-devant-Orval.

Vrijdag om 10.51 uur vertrok mijn trein richting Florenville, met twee overstappen in Brussel-Noord en Libramont. Een lange reis, maar perfect voor iemand die de weg naar zichzelf terug zoekt. Gaandeweg wordt het landschap heuveliger, levendiger en gevarieerder. De lucht lijkt op te klaren en er doemen steeds meer bossen, velden en beekjes op. Bij de eindhalte Florenville lijkt ook het eind aan de 'normale' hectiek van 'modern life' gekomen te zijn. Van hieraf aan vertraagt de tijd. Dat begint al met het wachten op de bus, die me 'in de buurt' zal brengen van waar ik moet zijn. Die vertrekt pas rond 16 uur. Het is nu 14.20, dus ik zal meer dan twee uur moeten wachten. Gelukkig heb ik twee boeken meegenomen, die me gedurende de komende vier dagen zullen bezighouden: 'No Impact Man' van Colin Beavan en 'Vier vragen die je leven veranderen' van Byron Katie. Een zéér goede keuze, zo blijkt.

De bus brengt me naar het dorpje Villers-devant-Orval, waar een postkantoortje, één winkel, twee cafés, een schooltje en wat huizen staan. Ik moet nu nog twee kilometer lopen, gedeeltelijk heuvel opwaarts en dan ben ik thuis. Althans, zo voelt het toch. De vorige keer dat ik hier was, was het hoogzomer en broeierig warm. Nu is het begin maart en ijzigkoud, maar helder. Heel helder.

Als ik aankom, zijn er reeds twee groepen aanwezig, die twee verschillende workshops volgen; Kruidenkracht en Zen-shiatsu. Want dat is wat je hier kunt doen: ontspannen, herbronnen en/of workshops volgen uit een zeer ruim -geestverruimend-aanbod. Ik kom deze keer echter alleen om te ontspannen. En dat kan ook.La Ferme du Bois-le-Comte is een honderd jaar oude hoeve die Luc De Cuyper en zijn vrouw Lieve stap voor stap hebben uitgebouwd tot een schitterende verblijfplaats voor gasten en groepen. De hoeve ligt in het zuidoosten van België, op de Franse grens. Het domein wordt omringd door schier eindeloze bossen en weilanden, waar je soms urenlang geen mens zult tegenkomen.

De hoeve vond zélf zijn bewoners

Sinds 2001 bewonen Luc De Cuyper en zijn vrouw Lieve Debert de hoeve. Imiddels zijn daar nog twee kinderen, een zwarte kat en 5 paarden bijgekomen. De hoeve hebben zij niet zelf gevonden; de hoeve vond hén.

Luc vertelt: "In augustus '96 kwam ik terug van een stage in Frankrijk. Er was een redactievergadering. De Nederlandse hoofdredactirce had allerlei tijdschriften doorgenomen en in ЋЋn ervan stond een zoekertje: boerderij te koop in de Ardennen. "Je hebt toch altijd problemen om goede plekken te vinden voor je cursussen?" Zomerkampen etc. waren inderdaad altijd een probleem, omdat we bijvoorbeeld de keuken niet mochten gebruiken, of het een scoutsdomein was etc. Maar kopen? Dat was niet zo evident. Bovendien stond er een opendeurdag voor de deur. Daar was ik op gefocusd. Een paar uur laten had ik een afspraak met een bedrijfstrainer, die bij ons open trainingen wou geven. Op het eind van het gesprek zei hij: " Ik ben vorige week in de Ardennen geweest en daar staat een boerderij te koop. Dat trekt me, maar ik zou niet weten hoe er aan te beginnen." Dat was één van de eerste keren, dat ik voelde dat er een signaal werd gegeven. Ik ben de daaropvolgende zondag met Lieve en twee kinderen naar hier gekomen en daar is iets mystieks gebeurd, want rationeel was het niet te verklaren. Wij deden een bod tegen beter weten in en we konden het kopen. Wij zijn dus naar hier gebracht, maar hebben er zelf niet naar gezocht."

100% biologische keuken

Ik eet zelf nogal flexi-fusion, van 'raw food' tot vegetarisch, tot wereldkeuken, tot biefstuk met frieten op zijn tijd. Maar eten in 'La Ferme' is toch altijd een heerlijke verademing. Er wordt veel macrobiotisch gekookt, maar heel toegankelijk, smakelijk en divers. Olijvenbrood, misosoep, tofuquiche, ... De koks van La Ferme du Bois-le-Comte zijn creatief en spitsvondig én 100% biologisch.

Het water komt van een eigen bron en daarin zijn ze dus 100% zelfvoorziendend. Energie komt gedeeltelijk van zonnecollectoren, voor warm water. Er wordt qua groenten en fruit voor ongeveer 20% uit eigen productie voorzien. Er is een zuiveringsput om het afvalwater te zuiveren en er zijn plannen om een rietveld aan te leggen, om water te ziveren, zodat de put niet meer nodig is. Aan de put worden zuurstof en bacteriën toegevoegd, maar daarvoor is nog altijd elektriciteit nodig om ervoor te zorgen dat die zuurstof in de put terechtkomt. Het blijft een streefdoel om helemaal autarkisch te worden, maar Luc en Lieve willen niet los staan van de maatschappij. Luc vertelt lachend: "Het eerste jaar dat we hier waren, dachten de dorpelingen dat we een sekte waren. Er komen hier veel mensen, auto's, buitenlanders....in het weekend. Je krijgt dan snel een stempel. We hebben toen een paar keer een opendeurdag gedaan voor de buurt. Eigenlijk is de situatie pas helemaal gekeerd, toen onze kinderen hier naar school gingen in het dorp. Tussen werden we deel van de gemeenschap. Een beetje excentriek, maar OK."

Ik had Luc de vorige zomer al veel bezig gezien op het land, als een echte boer. Ik vroeg me af of hij uit een boerenfamilie komt? Luc: "Aan beide zijden zijn mijn grootouders inderdaad landbouwers. Vooral van één grootvader heb ik het met de paplepel ingegoten gekregen. Wij woonden als kind op fietsafstand, in Oelegem, vlakbij Anrwerpen, op het buiten. Als ik 20, 21 jaar was heb ik twee jaar meegewerkt op een biologisch tuiniersbedrijf, dat door één van mijn vrienden was opgestart. Ik had toen nog geen idee, dat ik daar later iets mee zou doen."

"Voor ons hoeven er niet persé méér mensen te komen. Het belangrijkste is dat we de kwaliteit willen bewaken van wat er in de wereld gezet wordt. Waarachtig te blijven. De pioniersfase is voorbij. Ik ben verliefd op de omgeving, de stilte en het evenwicht dat dat mij brengt. Ik heb een coördinerende taak, waarin ik veel communiceer. Ik zit ook veel, té veel achter de computer. Deze omgeving is een fantastische balansmaker. "